___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
5 augustus 2011: Herstel verloopt naar langzaam maar naar wens, weldra opstart actieve revalidatie
Het is ondertussen ongeveer 3,5 weken geleden dat ik werd aangereden. De eerste 2,5 weken had ik zeer veel last maar de laatste dagen voel ik me beter en beter.
Vandaag ben ik terug naar het ziekenhuis van Herentals geweest voor een check up bij een fysische specialist. Ik kreeg gelukkig geruststellende woorden te horen. De breuken en barsten in de ribben genezen goed en ik moet me geen zorgen maken over onherstelbare schade of complicaties.
Ik mag volgende week ook voorzichtig herbeginnen met sportactiviteiten. Het wordt twee weken lang nog een beetje aanvoelen wat mogelijk zal zijn (waarschijnlijk eerste week enkel rollen en wat balans/been oefeningen), maar het zal alleszins deugd doen. Die vier weken van passieve revalidatie mochten van mij al lang gedaan zijn.
Na zes weken herstel zou ik dan normaal klaar moeten zijn om in eerste versnelling te kunnen schakelen en de trainingen gestructureerd op te bouwen.
Ik kijk er naar uit en zal vol goede moed proberen terug te keren naar mijn beste niveau.
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
22 juli 2011: Eerste resultaten bijkomend onderzoek
Bijkomende foto's wezen uit dat er naast een breuk en kneuzingen ook barstjes zitten in nog enkele andere ribben. Dat verklaart mede waarom ik nog steeds veel pijn, druk en hinder ondervind. Ik kreeg in het ziekenhuis een borststeunverband mee om de hinder wat te helpen verlichten en om de ribben wat te beschermen.
De dokter daar zei dat ik veel geluk gehad heb, want het had erger geweest wanneer en stuk rib in mijn longen terecht was gekomen of een ander orgaan geraakt had.
Van sporten zal een tijdje nog even niet veel in huis komen. Het zou ook veel te gevaarlijk zijn om bv. terug op die ribben te vallen.
Eerst volledig herstellen dus...
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
20 juli 2011: Terug thuis van Frankrijk maar fysiek nog ver van huis
Na een lange autorit zijn we vandaag eindelijk terug thuis. Wat vroeger dan voorzien want normaal gezien zou ik komend weekend nog aan de internationale long distance duatlon van Val d' Aran (FRA) in de Pyreneeën deelnemen. Dat was uiteraard onmogelijk geworden en dit zal niet de enige wedstrijd zijn die ik moet laten vallen. Integendeel, ik vrees dat ik deze zomer niet meer aan de start van een duatlonwedstrijd zal kunnen komen. Ik ben in ieder geval niet van plan om mijn lichaam hiervoor te forceren.
Ik ben wel blij dat ik thuis ben, want zo kan ik eindelijk werk maken van een uitgebreide medische analyse en dito opvolging. Vanavond kan ik al naar mijn sportarts, morgen ga ik voor een bijkomende radiografie naar het ziekenhuis en ik heb er ook al een afspraak met de tandarts opstaan (want er is ook een tand in twee gebroken). Aan mijn sportarts zal ik vragen wat ik verder nog allemaal kan ondernemen om mijn herstel te optimaliseren.
Positief is dat ondertussen de meeste wonden en kneuzingen aan mijn linkerzijde allemaal al heel goed aan het genezen zijn. Minder positief is dat ik nog steeds heel veel last en pijn van mijn borstkas/ribben ondervind, waardoor ik oa niet kan liggen (niet op de buik, rug of geen enkele zijde dus dat is vervelend om te slapen) en dat ik me met regelmaat verre van geweldig voel (door de zware pijnstillers en ontstekingsremmers die ik moet pakken?)
Naast de twee fysieke klappen (één bij de impact van de auto en één bij de onzachte landing erna op de grond) kreeg ik toch ook even een mentaal klapje te verwerken. Ik denk dat dat niet meer dan menselijk is. Ik was gemotiveerd aan het werken voor een aantal komende doelen, maar had ook gewoon enorm veel zin in enkele heel uitdagende lange afstand wedstrijden. Ik keek er hard naar uit om de teugels van mijn Scott Plasma 10 terug enkele malen te kunnen laten vieren, maar die machine zal ik even op stal moeten laten staan nu...
Dus helaas geen BK long distance/Powerman in Geel, waarvoor ik al tweemaal het parcours was geen verkennen, zo ook geen WK/Powerman in Zofingen, geen attractieve lange afstand 'klim-duatlons' in Frankrijk of Oostenrijk en een goede eindpositie in zowel het VTDL- als het Beneluxcircuit mag ik weldra ook vergeten, ... sneu!
Nu weet ik ook wel dat er ergere zaken in het leven zijn en dat ik blij mag zijn dat het niet nog veel erger is, maar tijdens de eerste momenten dat je zoiets voorhebt, heb je daar niet altijd boodschap aan. Je redeneert dan in de eerste plaats van 'waarom moet dit nu gebeuren?'.
Maar soit, ik heb in het verleden al enkele keren mooi weten terugkomen na tegenslagen en dat zal ik deze keer ook proberen te doen.
Zo ben ik ook al terug aan het plannen geslagen, heb mijn afgelopen seizoen al wat geëvalueerd en geanalyseerd en aan de hand daarvan ben ik nu reeds een macrocyclus voor winter 2011 en zomer 2012 ineen aan het puzzelen.
Nieuwe doelen plannen, dat geeft nieuwe moed en motivatie...
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
6 juli 2011: Verslag wedstrijdweekend Kortrijk - Mamer( Lux)
Afgelopen weekend hervatte ik de duatloncompetitie.
Ik zakte op zaterdag af naar Kortrijk met heel wat vraagtekens over hoe het actuele vormpeil zich zou vertalen in een duatlonwedstrijd en met als enige ambitie een podiumplaats te behalen. Ik hoopte ook dat de frisheid in de benen wat zou meevallen want ik trainde nog tot vrij kort voor de wedstrijd redelijk hard door.
Met een tweede plaats overall en de titel bij de seniors, kan ik eigenlijk dan ook alleen maar tevreden zijn.
Het wedstrijdverloop...
De eerste run van +-9km:
Er werd niet al te snel gestart en daar zat ik niets mee in. Ik voelde gauw dat ik niet de benen en de zin had om zelf iets te gaan forceren in de eerste run en beperkte me tot het zo economisch mogelijk volgen van de kop van de westrijd. Er bleef een kopgroep van ongeveer een tiental atleten samen in de eerste run en iedereen keek de kat wat uit de boom.
Ongetwijfeld speelde mee dat er nog een zeer zware fietsproef volgde.
Fietsproef van +-41km:
Er dienden drie rondes afgelegd te worden over een zeer sterk heuvelend parcours wat de fietsproef dus zeer selectief maakte. Na een vrij goede wissel zag ik dat slechts een paar atleten voor mij uit reden, waaronder Tim Van Hemel en ploegmakker Glen Laurens. Ik gaf onmiddellijk het volle pond om enkele andere atleten die anders toch maar de hele tijd in het wiel waren gekropen, te verrassen en spurtte zo via teammakker Glen Laurens naar koprijder Tim Van Hemel.
Achter ons werd zoals ik verwacht had, getwijfeld en naar mekaar gekeken. Dat komt wel eens meer voor wanneer er veel atleten dicht bij mekaar zitten en dan is het minder makkelijk weg te geraken, zeker als je nog niet top bent of er bovenuit steekt.
We werkten met zijn drieën vooraan een tijd goed samen en liepen vrij snel uit tot een kleine minuut voor op een achtervolgende groep van een 7 a 8 atleten.
In de tweede fietsronde kreeg Glen te maken met krampen, had hij het lastiger en lastiger om te volgen en even later moest hij de rol lossen. Ik reed samen met Tim de laatste fietsronde in maar in deze ronde moest ik duidelijk mijn meerdere erkennen in hem. De frisheid ontbrak mij en ook de conditie is duidelijk toch nog niet wat het moet zijn.
De overall-overwinning zat er van dan af niet meer in, maar ik wist ook dat Tim belofte is, dus de eerste plaats en bijhorende titel als senior mocht me niet meer ontsnappen.
De tweede run van +-6km:
Ik wisselde op een 45-tal seconden van Tim en voelde dat ik nog niet of niet meer de benen had om dat gat toe te lopen. Achter mij was ook niet direct iemand te zien en dus liep ik gecontroleerd naar de tweede plaats overall en de eerste als senior.
Op de derde plaats eindigde Wim De Cort, de jongste tijd zeer sterk op dreef. Hij was de snelste uit de achtervolgende groep. De verrassende Gert Van Poucke wist beslag te leggen op de vierde plaats en teammakker Glen Laurens kon toch nog 5e worden en het brons pakken bij de seniors. Overige teammakkers Eddy Buts en Jan Ver Elst pakten de titels bij de Masters 40 en 50. Titels in drie categorieën voor het Scott-Team dus: seniors-masters 40-masters 50!
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
29 juni 2011: Update toestand en voorbeschouwing BK kwartduatlon Kortrijk
Het is ondertussen al geleden van 8 mei met de Benelux duatlon van Ruddervoorde dat ik nog aantrad in een duatlonwedstrijd. Redenen hiervoor:
* na een geslaagde eerste wedstrijdperiode van einde januari (off-road duatlon Etten-Leur) tot begin mei (Ruddervoorde dus) met een conditiepiek in april (Wevelgem en EK Powerman in Horst) had ik in mijn macrocyclus sowieso een relatieve rustperiode in de maand mei voorzien. Ik ben momenteel volop terug aan het opbouwen naar een tweede conditiepiek van begin augustus (BK long distance in Geel) tot begin september (hopelijk WK long distance in Zofingen).
* net voor Ruddervoorde kreeg ik last aan de kuit, dewelke door het deelnemen aan de wedstrijd sterk verergerde. Mijn kuit was fel gezwollen en achteraf bleek ik zelfs met een spierscheurtje te zitten. Hierdoor werd ik gedwongen het nog wat rustiger aan te doen dan aanvankelijk gepland en ook de conditie voorzichtiger terug op te bouwen.
* in de maanden mei en juni stonden er toch geen belangrijke duatlonconfrontaties op de kalender dus als ik dan toch een blessure moest krijgen dan was dat de minst erge moment
Nu zaterdag zal ik na een goede maand heropbouw de duatloncompetitie hernemen. Meteen een topwedstrijd, met name het BK kwartduatlon. Dit BK valt helaas niet ideaal qua timing voor mij en vormt dus ook geen hoofddoel. Ik ben dus immers nog volop in opbouw, eerder in functie van de lange afstand ook, wedstrijdritme is ook nog ver zoek waarschijnlijk en het is in augustus dat ik terug top wil zijn.
Toch ontbreek ik niet graag op zo'n mooie afspraak, die spijtig genoeg iets te schaars zijn al mogen we op het vlak van BK's duatlon niet klagen dit jaar, dus zal ik aantreden. En met de instelling dat deze wedstrijd een goede training/conditietest vormt. Met het oog op het eindklassement van het Flanders Cup Circuit, waarin ik aan de leding sta, is een deelname ook aangewezen want de kans bestaat dat ik het BK sprint de week erop wegens omstandigheden laat vallen.
Uitgesproken titelambities voor dit weekend heb ik niet, ik schat de Waalse profatleet Antoine Duvivier in als topfavoriet, wel hoop ik dat ik momenteel toch net al in staat zal zijn om een podiumplaats te bemachtigen. Er zullen echter nog een kransje atleten hiervoor op de loer liggen, dus het wordt ongetwijfeld een spannende strijd.
Wanneer ik goed recupereer en nergens last zal hebben of zo, dan zal ik mogelijk daags nadien deelnemen aan de volgende manche van het Benelux Circuit in Mamer (Luxemburg). Want ook hier heb ik een klassement te verdedigen. Deze wedstrijd is echter onder voorbehoud. Ik zal pas de ochtend zelf beslissen om af te reizen naar het Groothertogdom.
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
31 mei 2011: Op naar tweede deel van het seizoen 2011 ism Concap
Ondertussen ben ik een tweetal weekjes de conditie aan het heropbouwen. Vooralsnog zonder al te veel intensiteit of volume want de weg van de geleidelijkheid lijkt me, gezien enkele blessureperikelen op het einde van het eerste seizoensdeel, het verstandigste.
De hoofdoelen liggen dan ook pas in augustus (BK Powerman/langs afstand in Geel) en september (WK Powerman/lange afstand Zofingen), dus dat geeft me nog wel wat voldoende voorbereidingstijd.
De overige BK's (kwartafstand in Kortrijk en sprintafstand in Aywaille) doe ik uiteraard mee, maar die zullen misschien iets te snel eraan komen (begin juli) om terug in topvorm te zijn.
Ik kijk alvast uit naar de tweede competitieperiode van 2011 en ook naar het effect van de samenwerking met Concap. Het Scott-team, en ikzelf dus ook, worden sinds kort gesponsord door dit bedijf uit mijn regio, de Kempen. Concap heeft naast een gamma van voedingssupplementen ondertussen ook sportdranken (iso, energy en recup) en energierepen ontwikkeld en is daarnaast ook gespecialiseerd in individueel aangepaste programma's of 'sportfinetuning'. Deze begeleiding op maat vanuit een unieke, persoonlijke benadering gaat veel verder dan enkel de producten die op de site vermeld staan, maar omvatten ook tal van andere natuurlijke producten. Voor meer info over Concap sportfinetuning, klik hier.
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
10 mei 2011: Winst in laatste duatlon van eerste seizoensdeel
Het zag er een tijdje naar uit dat ik net als het weekend ervoor (BK ploegenduatlon) zou moeten forfait geven wegens een geblokkeerde rug en twee ribben met daarbovenop de laatste dagen ook een pijnlijke kuit. Maar dankzij veel rust en verschillende kinebezoeken voelde ik me de dag van de wedstrijd net voldoende hersteld om toch van start te gaan in de Beneluxduatlon van Ruddervoorde. Echter wel met enkele vraagtekens want de afgelopen twee weken was er door de fysieke perikelen van trainen niet zo veel in huis gekomen.
Deze niet-stayer wedstrijd, onderdeel van het Benelux-circuit en over niet al te lange afstanden (5-20-3), stond op de wedstrijdplanning aangestipt als laatste belangrijke afspraak van het eerste deel van mijn duatlonseizoen 2011.
Ik besloot deze wedstrijd tactisch aan te pakken en te trachten zo weinig mogelijk onnodige energie te verspillen. Meer dan de kop van de wedstrijd volgen en mikken op een goede tweede run zou er gezien de omstandigheden toch niet in zitten, schatte ik vooraf in.
Zo gepland, zo gedaan. Ik volgde tijdens de eerste 5 km koploper en teammakker Glen Laurens. Met twee liepen we lichtjes weg van onze voornaamste concurrenten Wim De Cort en Kenneth Vandendriessche, beiden ETZ-Team van Joerie Vansteelant, en nog verder van de rest van het deelnemersveld. Dat tempo was zeker voldoende snel voor mij.
We vertrokken wel nagenoeg met 4 tegelijk voor een dikke 20 km fietsen. Glen, net als ik voormalig afstandloper, moest op de fiets helaas vrij snel de rol lossen door het hoge tempo dat van in het begin werd gereden. Ik merkte hier wel dat de verplichte afstand van 10m door sommige atleten niet al te nauw werd genomen. Daardoor liet ik tijdens de eerste ronde het tempo drastisch zakken en me passeren om te vermijden dat er al te veel van mijn inspanningen zou geprofiteerd worden.
Ik volgde vervolgens een tijd in 3e positie achter de twee jonge ETZ'ers, maar toen ik merkte dat op het einde van de tweede fietsronde Kenneth lichtjes begon weg te rijden en de bochten sneller nam dan Wim, positioneerde ik me in de laatste ronde in tweede positie en reed het gat op Kenneth terug toe. Tegen de wisselzone zat ik zo waar ik wilde zitten. Na een snelle wissel, dankzij pyro-pedalen waarvoor ik gekozen had om mijn rug te sparen bij het bukken, was ik als eerste weg voor de afsluitende run van 3km. Ik koos voor een deftig tempo zonder foceren.
Maar Wim kwam al vrij snel tot bij me en liep vooral de eerste kilometer zeer sterk. Daarna zakte het tempo even en kon Kenneth terug aansluiten. Kenneth nam meteen over en hierdoor moest Wim lossen. Met twee zouden we strijden voor de overwinning. Met het zicht op de finish plaatste ik mijn eindversnelling en zo won ik na een spannende wedtrijd mijn 5e duatlonrace van dit seizoen.
Na de aankomst had ik wel zeer veel last van de kuit, die bleek fel gezwollen te zijn en voelde zeer pijnlijk aan. De rug en ribben hebben wel stand gehouden, want daar had ik niet zoveel last meer van.
Ondertussen blijkt het probleem van de kuit vooral een opstapeling van vocht en afvalstoffen te zijn door de inspanning na een periode van nauwelijks trainen door die rug/ribben en geen spierscheur of zo dus zal het normaal gezien allemaal nog wel meevallen.
Het feit dat ik toch nog behoorlijk heb weten te presteren, bewijst dat ik kan terugvallen op een zeer degelijke basis, die ik in de wintermaanden en het voorjaar gelegd heb.
Ik houd me de komende periode aan mijn oorspronkelijke planning en las een weekje zeer rustig aan in om mijn lichaam kans op volledig herstel te gunnen. Daarna zal ik de opbouw starten naar het tweede en belangrijkste deel van het seizoen toe met o.a. de BK's en het WK op de planning. De komende periode is het toch nog even zeer kalm op de duatlonkalender, dus dat komt allemaal vrij goed uit.
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
29 april 2011: Forfait voor BK Duatlon voor teams
De afgelopen twee weken had ik met regelmaat last van enkele geblokkeerde ribben en ruggewervels. Begonnen met een klein pijntje (verkrampt spiertje) net onder het linker schouderblad enkele dagen voor Horst en waarschijnlijk door die zware en lange wedstrijd verergerd. Ondanks verschillende kiné- en doktersbezoeken de afgelopen twee weken werd het telkens wat erger en pijnlijker want na loswerken en behandeling schoot de boel telkens wat later terug vast.
De ene keer was een looptraining of -wedstrijd (op Paasmaandag) de trigger, de andere keer een verkeerde beweging tijdens het opbouwen van de tent voor de opendeurdag op onze school, dan weer het verzetten van de buggy met mijn dochtertje in.
De afgelopen twee dagen had en heb ik nog steeds zoveel pijn aan de ribben en vooral ook last van verkrampte spieren (een gevolg van die blokkages) dat ik noodgedwongen forfait moet geven. Van trainen kwam deze week ook al niet veel in huis.
Met pijn in het hart kan ik de rol van teamcaptain in Doornik morgen dus niet op mij nemen en zal ik van op afstand moeten duimen en supporteren voor mijn team. Ik hoop dat ze het uitstekend gaan doen en dat alles vlot zal verlopen. Ik acht een podiumplaats nog steeds realistisch.
Dit BK Duatlon voor teams is me niet welgezind want ook vorig jaar moest ik in extremis afmelden, toen wegens ziekte.
Hopelijk brengen drie dagen van 'platte rust' met veel warmte op de spieren soelaas en kan ik begin volgende week toch stilaan de trainingen hervatten zodat ik toch nog kan deelnemen aan de laatste wedstrijd van het eerste deel van mijn seizoen, de Beneluxduatlon van Ruddervoorde.
Lukt dat niet, dan valt mijn korte rustperiode een weekje vroeger en zal ik ook een week vroeger de voorbereiding op het tweede en belangrijkste deel van het seizoen starten.
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
27 april 2011: Vooruitblik BK Duatlon voor teams
Komende zondag 1 mei is Doornik het terrein voor de Belgische kampioenschappen duatlon en triatlon voor teams. Met ons Scott-Team zullen we aantreden bij de duatlonteams. We zijn ingedeeld in de op papier sterkste reeks die reeds zal starten om 10u15.
Het wedstrijdreglement stipuleert dat er moet gestart worden met teams van minimum 5 en maximum 7 atleten. De atleten die zullen deel uitmaken van ons team zijn: Pieter Heemeryck, Glen Laurens, Geert Janssens, Sam Valgaeren, Dries Busselot, Eddie Buts en mezelf als teamcaptain. Onze juniors Jelle Geens en Wannes Swinnen mochten we niet opstellen vermits zij de dag ervoor reeds een wedstrijd beslechten, de voor hen belangrijke ETU-Cup, eveneens in Doornik en selectiewedstrijd voor het EK Triatlon.
Voor ons is dit de eerste maal dat we aan zo'n wedstrijd annex kampioenschap deelnemen en dus zullen we dit in de eerste plaats beschouwen als een mooie kans om eens als collectief op sportieve wijze aan de slag te gaan en om te leren.
Meer info over het BK Duatlon voor Teams op http://www.trigt.be/spip.php?rubrique98
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
23 april 2011: Winst in Wevelgem en fiasco op EK Powerman in Horst (NL)
Door de verhuis naar mijn nieuw adres te Herenthout zat ik een tijdje zonder internet en kon ik mijn website niet up-to-date houden. Sinds gisteren kan ik ook online op mijn nieuw adres. Onderstaand een dubbel verslag over de twee wedstrijden waaraan ik de afgelopen weken deelnam.
Capino duatlon van Wevelgem (10 april):
Daags voor de Capino duatlon van Wevelgem, eerste niet-stayer race van het seizoen, kon ik de eerste maal met mijn Scott Plasma 10 gaan losrijden. Die was net op tijd helemaal afgesteld bij Fit-Concept in Bonheiden en volledig wedstrijdklaar gemaakt dankzij mijn vaste mekanieker uit de buurt. Het was wel even wennen, rijden en schakelen met zo'n tijdritfiets.
In Wevelgem had ik van vroeg in de wedstrijd meteen het goede gevoel te pakken. Ik besloot de westrijd dan ook hard te maken en legde er de pees op in de eerste run (10 km). Door dit tempowerk liep ik een tijdje alleen op kop en kon ik mijn voornaamste concurrent Joerie Vansteelant op achterstand zetten. Tegen het einde van de loopproef besloot ik wat actief te recuperen met het oog op de fietsproef en het tempo een klein beetje te laten zakken. Hierdoor kwamen achtervolgers Brazy en Laurens net voor de eerste wissel aansluiten.
Tijdens de fietsproef (40 km) liet ik Laurens en Brazy van bij het begin achter, maar belangrijker nog was dat ik mijn voorsprong op Joerie vier rondes lang kon vasthouden. De eerst drie rondes reed ik ongeveer even snel en daardoor kon ik op het einde van de laatste ronde wat 'uitblazen' voor de tweede run. Joerie kwam de laatste fietsronde terug tot 20" maar in de afsluitende loopproef werd ik nooit echt meer bedreigd.
Ik behaalde zo mijn 4e duatlonoverwinning van het seizoen en versloeg voor de eerste maal duatlonmonument Joerie Vansteelant. Uiteraard was ik met deze prestatie heel tevreden. Zowel loop- als fietsgevoel waren zeer goed en een bevestiging van mijn eerste zomerprestatie in Geluwe.
EK Powerman te Horst (17 april):
Na mijn overwinning in Wevelgem had ik mijn ambities bijgesteld. Ik zou aan de start gaan staan om voluit voor een medaille te gaan.
Tijdens de eerste run (15 km) werd er direct een schifting gemaakt. Met drie liepen we geleidelijk weg van de rest, naast mezelf de winnaar van vorig jaar Le Duey en Joerie Vansteelant. Ik deed regelmatig mijn deel van het kopwerk om het tempo hoog te houden en af en toe wat tempowisselingen in te lassen. De benen voelden goed.
Zo ook op de fiets, waar ik gedurende 60 km nooit echt in de problemen kwam. De derde ronde van 20 km was het wel een tandje bijschakelen omdat Joerie hier pas echt begon door te trekken en ik door het verlies van een bidon na 35km zonder drinken zat, maar dankzij deze versnelling moest Le Duey wel de rol lossen en leken we op weg naar plaatsen 1 en 2 in dit Europese Kampioenschap.
Ik zeg 'leken' want op het einde van de fietsproef liep het grondig fout. Ik was al uit mijn fietsschoenen en was in de overtuiging dat we de wisselzone zouden induiken, toen ik merkte dat Joerie rechtdoor reed. Mensen van de organisatie zag ik ook teken doen dat we moesten doorijden en deze samenloop van omstandigheden brachten me helemaal in de war. Ik dacht dat we nog een plaatselijk rondje moesten afleggen of zo, alhoewel dat ik hier op de briefing niets van gehoord had. Allles ging zo snel, als in een flits en zo schoot ik 'uit veligheid' achter Joerie aan. Omdat hij hier al meerdere malen deelgenomen en gewonnen had, vermoedde ik dat hij wel wist wat we moesten doen. Ik was ook al de hele tijd enorm gefocust om de leider(s) in de wedstrijd niet te lossen.
We fiesten dus voort, al was dat niet makkelijk omdat ik mijn voeten los op de schoenen had, maar toen we wat later weer het centrum uit draaiden en helemaal niet richting wisselzone, verdwenen de laatste twijfels en was ik er van stellig overtuigd dat we fout waren. Ik riep de moto met officials bij me en vroeg of we niet een ronde teveel aan het doen waren. Toch bleven deze roepen dat ik moest doorrijden want dat het nog maar de derde ronde was en dat het wel 60 km fiesten was. Ik roep terug dat we al lang over 60 km zaten en vroeg bevestiging aan gedubbelden in de hoeveelste ronde ze zaten. Ik werd hoe langer hoe woester, heb een aantal keren gevloekt en getierd, maakte dan rechtsomkeer en ben vervolgens slalommend tussen de gedubbelden tegen de richting in terug gereden. De seingevers langs de kant en anderen die me wilden tegenhouden, negeerde ik. Ik wilde kost wat kost de wedstrijd nog uitdoen, want voor opgeven was ik niet naar Horst afgezakt.
Op dat moment was ik inwendig wel al aan het kapot gaan omdat het besef er ondertussen ook wel was dat een topplaats, laat staan medaille of winst, er niet meer in zat. Puur op karakter en voor de eer liep ik de laatste 7,5 km uit. Deze laatste drie looprondjes waren een mentale leidensweg want onderweg schoot mijn gemoed af en toe vol. Deze emoties maakten na de finish plaats voor woede en frustratie om deze gemiste kans en de domme manier waarop.
Ik besloot protest aan te tekenen omdat ik vond dat de jury en organisatie zwaar in de fout waren gegaan, maar ik vond na lang gepalaver en gediscussieer geen gehoor. Het was daar eigenlijk een zielige en lachwekkende vertoning.
Er restte me niets dan met lege handen naar huis te rijden. De eerste momenten had ik het er moeilijk mee, maar ondertussen is de bladzijde omgedraaid en probeer ik het positieve te onthouden. Ik bereidde me niet specifiek voor op deze lange afstand, enkele maanden geleden zouden weinig mensen (inclusief mezelf) me getipt hebben voor een medaille, maar toch trok k hier aardig mijn plan en streed ik mee voor de overwinning. Dat geeft me vertrouwen en hier put ik moed en kracht uit om naar de volgende doelen toe te werken.
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
8 december 2010: PERSBERICHT - Atletiekclub Hulshout bouwt met de oprichting van het Scott-Team voor duatlon en triatlon verder aan uniek concept
Vanaf januari 2011 zal AC Hulshout naast de atletiekafdeling en het wielerteam ook een duatlon- en triatlonteam onder haar vleugels hebben. Dit team zal de clubkleuren verdedigen onder de naam Scott-Team, genoemd naar hoofdsponsor Scott Benelux. Naast een A-Team met zeven topatleten en het Aquatlon Project van de Vlaamse Triatlon- en Duatlonliga, zal het team openstaan voor alle leden van AC Hulshout en eenieder die bij AC Hulshout wenst aan te sluiten.
Reeds vanaf de oprichting in 1972 streeft AC Hulshout na om een ambitieuze en vernieuwende club te zijn. Getuige de talrijke toporganisaties met rijk gevulde erelijsten, waaronder de jaarlijkse veldloop als meest bekende, en de topatleten binnen eigen rangen in heden en verleden. Bovendien heeft de club in samenwerking met de gemeente een schitterende sportaccommodatie uitgebouwd waardoor ze kan beschikken over een tartan atletiekpiste, een wielerpiste, een zwembad en een vernieuwde sporthal.
Om deze sportinfrastructuur optimaal te benutten werd in 2006 de club een eerste maal uitgebreid met een wielerteam. Jongeren en andere leden die misschien anders de club of zelfs de sport zouden verlaten, konden vanaf toen kiezen voor de wielersport binnen AC Hulshout. Het begin van een uniek concept.
AC Hulshout bouwt in samenwerking met hoofdsponsor Scott Benelux, dat dezelfde ambitieuze visie deelt, verder aan dit uniek concept met de oprichting van een duatlon- en triatlonteam. Dit team zal de naam Scott-Team dragen. Duatlon en triatlon zijn sporten die perfect aansluiten bij de belangen en het imago van Scott Benelux, bij het reeds langer bestaande aanbod van AC Hulshout en bij de missie van de club: zoveel mogelijk jongeren en leden uit de gemeente en de regio de kans geven in clubverband gebruik te maken van de infrastructuur en binnen eigen rangen te oriënteren in de sport die hen het meeste ligt en aanspreekt.
Door deze tweede uitbreiding is AC Hulshout uitgegroeid tot een heuse multisportclub, aangesloten bij drie verschillende federaties: de Vlaamse Atletiekliga, de Wielerbond Vlaanderen en de Vlaamse Triatlon- en Duatlonliga.
Met de oprichting van het Scott-Team komen eveneens een rij van toppers aansluiten bij AC Hulshout. Naast vijf jonge, beloftevolle toppers, allen top drie in België in hun discipline en leeftijdscategorie, zullen verder ook nog twee andere toppers een A-Team gestalte geven.
De zeven atleten van dit A-Team zijn:
U18/juniors:
U23/beloften: Pieter Heemeryck (2e BK duatlon),
023/elite:
De rol van teamcaptain zal opgenomen worden door
In het ambitieuze clubconcept past ook de opname van de U16 atleten van het Aquatlon topsportproject van de Vlaamse Triatlon- en Duatlonliga. Bedoeling is dat zij na het maximaal ontwikkelen van hun zwem- en loopcapaciteiten, de twee sleuteldisciplines in het huidige OD toptriatlon, doorstromen naar het A-Team.
Deze topatleten kunnen een voorbeeldrol voor de jeugd spelen en hen een perspectief bieden op doorstroming binnen eigen rangen. Het is namelijk niet de bedoeling atleten of toppers continu weg te plukken bij andere clubs, maar eerder te mikken op een lange termijn verbintenis met jongeren die meegroeien met de club en haar partners.
Het bestuur en de trainers zullen waken over het behoud van de eigenheid van de club waar sportiviteit, team spirit en een goede clubsfeer altijd hoog in het vaandel gestaan hebben. En toekijken op een goede wisselwerking tussen de verschillende sporttakken van de club zodat ieder lid in deze nieuwe structuur makkelijk zijn of haar plaats kan vinden en zich thuis zal voelen.
De logo’s van de drie clubpartners Scott Benelux, Domo en Geral zullen op alle clubshirts van de verschillende sporten prijken.
Meer info: www.achulshout.be
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
